Συνεντεύξεις 2 Βέλγων μαθητών στα πλαίσια συνεργασίας σε πρόγραμμα Erasmus+ στις Βρυξέλλες

 Συνεντεύξεις 2 Βέλγων μαθητών στα πλαίσια συνεργασίας σε πρόγραμμα Erasmus+ στις Βρυξέλλες

1η συνέντευξη

Το κείμενο αποτελεί συνέντευξη που παραχώρησε ο μαθητής της τελευταίας τάξης του σχολείου Aistejus Knezvicius, στην πόλη Florennes του Βελγίου στον Γιάννη Παπακωνσταντίνου, μαθητή της Β΄Λυκείου του σχολείου μας στα πλαίσια του προγράμματος “ERASMUS”. 

1η ερώτηση: Πόσα χρόνια ζείτε στο Βέλγιο; Για ποιον λόγο μεταναστεύσατε σε αυτήν την χώρα;

Απάντηση: Ζω στο Βέλγιο εδώ και 7 χρόνια και ο λόγος που μεταναστεύσαμε είναι επειδή ο Βέλγος πατριός μου είχε μια στρατιωτική αποστολή στη Λιθουανία, όπου εκεί γνώρισε την μητέρα μου και ερωτεύτηκαν.

2η ερώτηση: Ποιες διαφορές έχει το εκπαιδευτικό σύστημα του Βελγίου από το αντίστοιχο της Λιθουανίας;

Απάντηση: Έχει περάσει αρκετός καιρός αλλά στη Λιθουανία υπάρχουν πολλές επιλογές. Για παράδειγμα, στη Λιθουανία υπάρχουν περισσότερα υποχρεωτικά μαθήματα, όπως η μουσική, που δεν την διδασκόμαστε στο Βέλγιο. Επίσης, υπάρχει περισσότερη πειθαρχία.

3η ερώτηση: Πως ήταν ο πρώτος καιρός της μετανάστευσης και πως σας αντιμετώπισε ο κόσμος εδώ;

Απάντηση: Όταν πρωτοήρθα δεν μιλούσα καθόλου γαλλικά οπότε έπρεπε να μάθω ζώντας σε αυτήν τη χώρα. Παρόλα αυτά η μητέρα μου με βοηθούσε καθώς είναι καθηγήτρια γαλλικών. Τελικά, ήμουν ευπρόσδεκτος και καθόλου περιθωριοποιημένος.

4η ερώτηση: Ποια είναι η γνώμη σου ως μαθητής στο πρόγραμμα “ERASMUS”;

Απάντηση: Είναι κάτι πολύ ωραίο, επιτρέπει στους μαθητές με διαφορέτικές κουλτούρες να γίνουν φίλοι και να τις ανταλλάξουν. Ίσως να υπήρχαν κάποια προβλήματα στην συγκεκριμένη οργάνωση αλλά παραμένει κάτι ξεχωριστό.

5η ερώτηση: Πως ήταν η εμπειρία της φιλοξενίας ενός μαθητή από μια άλλη χώρα;

Απάντηση: Νομίζω είναι αρκετά ωραίο, ειδικά αν θα επισκευτείς τη χώρα του παιδιού που φιλοξενείς. Αλλά γενικά νομίζω οτι είναι σημαντικό διότι τα παιδία που φιλοξενούνται από μαθητές έρχονται πιο κοντά και εντάσσονται πιο γρήγορα σε σχέση με τα παιδιά που φιλοξενούνται απο καθηγητές ή μένουν σε ξενοδοχείο.

 

2η συνέντευξη

Το παρακάτω κείμενο είναι η συνέντευξη που πήρε η μαθήτρια της Β’ Λυκείου Έλενα Ιωάννου από την Maureen Dereppe, την Βελγίδα μαθήτρια της τελευταίας τάξης του Λυκείου που την φιλοξένησε στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus.

Έλενα: Πώς ήταν η εμπειρία σου Erasmus, ποια θετικά στοιχεία βρήκες και τι ίσως θα άλλαζες;

Maureen: Αγάπησα την εβδομάδα με το Erasmus. Με εμπλούτισε με νέες εμπειρίες, ανακαλύπτοντας καινούριους πολιτισμούς και κουλτούρες. Κατάλαβα ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να μάθει κάποιος Αγγλικά και εγώ σίγουρα θα δοκιμάσω να Αγγλικά απλώς μιλώντας τα.

Έλενα: Πώς ήταν η εμπειρία σου που με φιλοξενούσες ως μία ξένη μαθήτρια και πώς ήταν οι μέρες μας;

Maureen: Μου άρεσε πάρα πολύ που φιλοξένησα την Έλενα. Θα το έκανα σίγουρα ξανά χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι μέρες μας ήταν γεμάτες και κουραστικές, αλλά πολύ επιβραβευτικές και διασκεδαστικές.

Έλενα: Θα ήθελες να φιλοξενηθείς και εσύ στην αντίστοιχη χώρα από την ίδια μαθήτρια;

Maureen: Δεν μπορώ να περιμένω να με φιλοξενήσει η Έλενα στην Ελλάδα.

Έλενα: Πώς είναι η ζωή ενός μαθητή στο Βέλγιο;

Maureen: Ξεκινάμε το σχολείο στις 8:20πμ και έχουμε 9 μαθήματα την μέρα από 45 λεπτά το καθένα και τελειώνουμε στις 16:05μμ. Στο τέλος της ημέρας κάνουμε τις εργασίες που μας έχουν βάλει για το σπίτι και διαβάζουμε αν έχουμε κάτι, αλλά αν δεν έχουμε κάτι τότε μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε!
 

Έλενα: Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον;

Maureen: Θα ήθελα να γίνω φυσιοθεραπεύτρια και να ζήσω σε κάποια χώρα εκτός του Βελγίου, ώστε να ανακαλύψω πολλά νέα πράγματα. Θα ήθελα να πηγαίνω από χώρα σε χώρα και να περνάω καλά.

 

 

Άρθρο γνώμης: Το νεανικό πρόσωπο της βίας

          Η βία στους νέους αποτελεί ένα από τα πιο πολυδιάστατα και πολυεπίπεδα ζητήματα που αφορούν την κοινωνία του σήμερα. Περιστατικά λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής βίας αποτελούν μέρος της καθημερινότητας πλέον και δυστυχώς οι ενέργειες για την εξάλειψή της είναι άκαρπες έως και μηδαμινές. Αδιαμφισβήτητα, το σχολείο αποτελεί την κύρια σκηνή που λαμβάνει χώρα αυτό το “θέατρο” του παραλόγου και δρα ως ένας χώρος απελευθέρωσης των παιδιών επιτρέποντας τους τέτοιες πράξεις. Ποια είναι πραγματικά ωστόσο η αιτία που πηγάζει το φαινόμενο αυτό στους νέους και ποιες οι συνέπειες που έρχονται ως φυσικό επακόλουθο;

          Η εποχή που διαβιώνουμε σήμερα εμφανίζει ποικίλες δυσκολίες σε αρκετούς τομείς. Συνεπώς τα κοινωνικά ζητήματα είναι πολλά και επιδρούν αρνητικά στην ψυχολογία του ατόμου και κυρίως του νέου που πάντα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά. Το συνεχές στρες, η πίεση του σχολείου, ο ταχύτατος τρόπος ζωής σε συνδυασμό με την αποξένωση των ανθρώπων οδηγούν σε παραβατικές  συμπεριφορές. Με αυτόν τον τρόπο ο νέος νιώθει πως βρίσκει μια “ασπίδα” έτσι ώστε να καλυφθεί από τον συνεχές πόλεμο που δέχεται από τα “πρέπει” της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα ποσοστά των χωρισμένων γονέων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες. Το γεγονός αυτό επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό τους νέους οι οποίοι προσπαθούν να νιώσουν οι ίδιοι καλύτερα ξεσπώντας στους γύρω τους. Έτσι επιχειρούν να καταλαγιάσουν τα φουρτουνιασμένα νερά της ψυχικής τους “θάλασσας”. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται επίσης και σε οικογένειες με περιστατικά κακοποίησης, είτε σωματικής είτε ψυχικής. Τέλος, οφείλουμε να καταστήσουμε γνωστό στην κοινή γνώμη πως η καθολική επίδραση των Μ.Μ.Ε στρέφει τα παιδιά σε τεράστιο βαθμό προς βίαιες πράξεις. Η συνεχής προβολή γεγονότων που έχουν ως περιεχόμενο τη βία, προς οικονομικό όφελος των μέσων λόγω προβολής, οδηγούν τους νέους στην τέλεση παρόμοιων πράξεων. Το γεγονός αυτό είναι απολύτως κατανοητό καθώς οι νέοι δεν έχουν πλήρως ανεπτυγμένη την κριτική σκέψη και έτσι αδυνατούν να επεξεργαστούν ορθά την πληροφορία που δέχονται.

          Είναι φανερό πως το φαινόμενο της βίας έχει πολλές και διαφορετικές ρίζες για αυτό και η αντιμετώπιση του αποτελεί έργο ακατόρθωτο στα μάτια πολλών. Εκτός όμως από την προέλευση της βίας, είναι κρίσιμο να εξεταστεί και η επίδραση που έχει στους νέους.

          Όντας παιδί είσαι ευάλωτος από παντού. Ταυτόχρονα είσαι και ευαίσθητος. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά του νέου στοχεύει η βία και επιδρά αρνητικά σε αυτόν. Το θύμα βίας εκτός από την βραχυπρόθεσμη  ψυχολογική συντριβή που νιώθει, είναι αποδεδειγμένο πως θα βιώσει και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες που σχετίζονται κυρίως με την ψυχική υγεία και παρουσιάζονται με την μορφή κατάθλιψης, διαταραχών ύπνου καθώς και με αυτοκτονικές τάσεις. Επιπλέον είναι δεδομένο πλέον πως υπάρχουν τεράστιες συνέπειες και στην μαθητική επίδοση. Εξαιτίας της συνεχούς αναπαραγόμενης βίας στα σχολεία, που αρκετές φορές πηγάζει και από την απόδοση του νέου, τα θύματα οδηγούνται στο να παρατήσουν το σχολείο ή έστω να το μισήσουν. Συνεπώς το άτομο νιώθει ανίκανο να ανταπεξέλθει (λανθασμένα) και έτσι υποχρεώνει τον εαυτό του να αντιδράσει κυρίως με την φυγή του. Τέλος, είναι απαραίτητο να γίνει αναφορά στο γεγονός πως ο μεγαλύτερος “νυν” θύτης, είναι το μεγαλύτερο “πρώην” θύμα. Αυτή η πρόταση είναι τόσο μικρή και όμως κρύβει τόσες μεγάλες αλήθειες. Ένα άτομο, και κυρίως ένας νέος, που έχει βιώσει βίαιες καταστάσεις στην ζωή του είναι απολύτως λογικό να τις εξωτερικεύσει το ίδιο στην πορεία της ζωής του, προκειμένου ίσως να πείσει τον εαυτό του πως είναι ισχυρός. Για αυτόν τον λόγο το φαινόμενο της βίας είναι ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν τελειώνει, ποτέ δεν κλείνει.

          Ο ασταθής χαρακτήρας του νέου σίγουρα δικαιολογεί πολλά φαινόμενα και ποικίλες συμπεριφορές. Ωστόσο ορισμένες φορές, που καταπατώνται τα όρια, το να θέτεις ως δικαιολογία το αθώο της ηλικίας ( καθόλου αθώο πλέον) είναι απολύτως λανθασμένο. Η βία είναι ένα φαινόμενο επίκαιρο και απαιτεί σωστή διαχείριση από ανώτερους θεσμούς όπως το σχολείο. Μόνο έτσι θα υπάρξει η ορθή καταπολέμηση και εξάλειψη του ζητήματος προκειμένου ο νέος να μην πλήττεται ποικιλοτρόπως.     

 

                                                                                                                    Βασίλης Ούτρας