Εκδρομή Β’λυκείου στο Ναύπλιο

 Η τριήμερη σχολική μας εκδρομή στο Ναύπλιο και τα γύρω ιστορικά μέρη ήταν μια αξέχαστη εμπειρία γεμάτη εικόνες, γνώσεις και όμορφες στιγμές. Επισκεφθήκαμε μερικά από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της Ελλάδας, ζώντας από κοντά την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου μας.

1η Μέρα: Το Ναύπλιο και το Παλαμήδι

Φτάνοντας στο Ναύπλιο, η πρώτη μας στάση ήταν το εντυπωσιακό Παλαμήδι, το ενετικό φρούριο που δεσπόζει πάνω από την πόλη. Αν και η ανάβαση των εκατοντάδων σκαλιών ήταν κουραστική, η θέα από την κορυφή μάς αποζημίωσε, καθώς μπορούσαμε να δούμε ολόκληρο τον Αργολικό κόλπο. Στη συνέχεια, περιηγηθήκαμε στην παλιά πόλη του Ναυπλίου, περπατώντας στα γραφικά σοκάκια με τα νεοκλασικά κτίρια, επισκεφθήκαμε την πλατεία Συντάγματος και θαυμάσαμε το Μπούρτζι, το μικρό φρούριο στη νησίδα απέναντι από το λιμάνι.

2η Μέρα: Επίδαυρος και Σπέτσες

Η δεύτερη ημέρα ξεκίνησε με μια επίσκεψη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Εκεί διαπιστώσαμε από κοντά την εξαιρετική ακουστική του θεάτρου, καθώς ακόμα και ο πιο χαμηλός ψίθυρος στην ορχήστρα ακουγόταν μέχρι τις ψηλότερες κερκίδες. Αργότερα, επιβιβαστήκαμε στο πλοίο για τις Σπέτσες, ένα πανέμορφο νησί με μεγάλη ναυτική παράδοση. Περπατήσαμε στο λιμάνι, θαυμάσαμε τα αρχοντικά του 19ου αιώνα και επισκεφθήκαμε το σπίτι της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, μιας από τις σημαντικότερες μορφές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Η μέρα κύλησε χαλαρά, με βόλτες δίπλα στη θάλασσα και όμορφες στιγμές με την παρέα μας.

3η Μέρα: Οι Μυκήνες – Στα χνάρια των αρχαίων Μυκηναίων

Την τελευταία μέρα της εκδρομής επισκεφθήκαμε τις Μυκήνες, έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Περνώντας την Πύλη των Λεόντων, νιώσαμε δέος, καθώς βρισκόμασταν σε έναν τόπο με ιστορία πάνω από 3.000 χρόνια. Είδαμε τον Θησαυρό του Ατρέα, έναν από τους μεγαλύτερους θολωτούς τάφους της αρχαιότητας, και μάθαμε περισσότερα για τον μυκηναϊκό πολιτισμό και τη σχέση του με τον Τρωικό Πόλεμο.

Κλειώ Μπαμπάνα-Μαργαρίτα Σεδίκου

Πώς αντιμετωπίζουν τα παιδιά την περίοδο των Πανελληνίων Εξετάσεων;

 Οι Πανελλήνιες εξετάσεις αποτελούν μια από τις πιο απαιτητικές και αγχωτικές περιόδους στη ζωή των μαθητών, καθώς το βάρος της προετοιμασίας, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η πίεση για επιτυχία δημιουργούν έντονα συναισθήματα άγχους, εξάντλησης και φόβου, επηρεάζοντας τόσο την ψυχολογική τους κατάσταση όσο και τη σωματική τους υγεία, με πολλούς να εμφανίζουν αϋπνία, δυσκολία συγκέντρωσης και συναισθηματική αστάθεια, ενώ ο τρόπος διαχείρισης αυτής της κατάστασης ποικίλλει, αφού κάποιοι μαθητές ακολουθούν ένα αυστηρό πρόγραμμα διαβάσματος με μεθοδικότητα και οργάνωση, άλλοι κατακλύζονται από άγχος, με αποτέλεσμα να διαβάζουν ακατάπαυστα χωρίς ουσιαστική αποδοτικότητα, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που αντιμετωπίζουν την κατάσταση με περισσότερη ψυχραιμία, προσπαθώντας να διατηρήσουν ισορροπία μεταξύ μελέτης και ξεκούρασης, ωστόσο, καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία των μαθητών διαδραματίζει και το οικογενειακό και σχολικό τους περιβάλλον, καθώς η στήριξη από γονείς και καθηγητές, η ενθάρρυνση και η κατανόηση μπορούν να μειώσουν σημαντικά την πίεση και να τους βοηθήσουν να ανταπεξέλθουν πιο αποτελεσματικά σε αυτή τη δοκιμασία, γι’ αυτό είναι σημαντικό να καλλιεργείται ένα κλίμα ηρεμίας και αισιοδοξίας που θα επιτρέψει στους μαθητές να διαχειριστούν την περίοδο των εξετάσεων με αυτοπεποίθηση και ψυχραιμία.

Social media και νέοι... Ευλογία ή κατάρα;

    Τα social media δεν είναι απλώς μια τάση. Είναι τρόπος ζωής. Οι νέοι ξυπνούν και κοιμούνται με το κινητό στο χέρι, τσεκάρουν ειδοποιήσεις, ανεβάζουν stories, κάνουν scroll στο ατελείωτο feed. Μέσα σε αυτά τα ψηφιακά σύμπαντα, η πραγματικότητα μοιάζει διαφορετική, πιο λαμπερή, πιο γρήγορη, πιο συναρπαστική. Είναι χώρος έκφρασης. Ο καθένας μπορεί να πει τη γνώμη του, να μοιραστεί τη ζωή του, να δημιουργήσει. Μια φωτογραφία, ένα βίντεο, ένα σχόλιο μπορούν να γίνουν viral και να αλλάξουν τα πάντα. Η φωνή σου μπορεί να ακουστεί σε κάθε γωνιά του κόσμου. Νέες ιδέες, κινήματα, τάσεις γεννιούνται μέσα από ένα απλό post.Ταυτόχρονα, τα social media είναι και μια αρένα σύγκρισης. Ποιος έχει την καλύτερη ζωή, το τέλειο σώμα, τις περισσότερες διακοπές; Η πίεση να δείχνεις πάντα ευτυχισμένος, επιτυχημένος, αψεγάδιαστος είναι τεράστια. Το like γίνεται μονάδα μέτρησης της αξίας σου. Η ανάγκη για επιβεβαίωση γίνεται εθισμός. Και όσο πιο βαθιά βυθίζεσαι σε αυτόν τον κόσμο, τόσο πιο δύσκολο είναι να ξεχωρίσεις τι είναι αληθινό και τι όχι. Είναι πηγή γνώσης και παραπληροφόρησης μαζί. Μπορείς να μάθεις τα πάντα μέσα σε λίγα λεπτά, αλλά μπορείς και να πέσεις θύμα ψεύτικων ειδήσεων, θεωριών συνωμοσίας, προπαγάνδας. Ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει, και δεν υπάρχει πάντα φίλτρο αλήθειας. Είναι εργαλείο επανάστασης και καταπίεσης. Από τις μεγαλύτερες πολιτικές εξεγέρσεις μέχρι τη διαρκή παρακολούθηση και τον έλεγχο της ζωής μας, τα social media είναι δίκοπο μαχαίρι. Δίνουν δύναμη στον λαό, αλλά και στις μεγάλες εταιρείες που εμπορεύονται τα δεδομένα μας. Είναι ένας κόσμος γεμάτος ευκαιρίες, αλλά και παγίδες. Μπορεί να σε ανεβάσει στα αστέρια ή να σε ρίξει σε μια σκοτεινή τρύπα μοναξιάς. Το αν θα είναι ελευθερία ή φυλακή, εξαρτάται από το πώς θα το χρησιμοποιήσεις.

Μαρία Ρουβολή

Άρθρο γνώμης: Το νεανικό πρόσωπο της βίας

          Η βία στους νέους αποτελεί ένα από τα πιο πολυδιάστατα και πολυεπίπεδα ζητήματα που αφορούν την κοινωνία του σήμερα. Περιστατικά λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής βίας αποτελούν μέρος της καθημερινότητας πλέον και δυστυχώς οι ενέργειες για την εξάλειψή της είναι άκαρπες έως και μηδαμινές. Αδιαμφισβήτητα, το σχολείο αποτελεί την κύρια σκηνή που λαμβάνει χώρα αυτό το “θέατρο” του παραλόγου και δρα ως ένας χώρος απελευθέρωσης των παιδιών επιτρέποντας τους τέτοιες πράξεις. Ποια είναι πραγματικά ωστόσο η αιτία που πηγάζει το φαινόμενο αυτό στους νέους και ποιες οι συνέπειες που έρχονται ως φυσικό επακόλουθο;

          Η εποχή που διαβιώνουμε σήμερα εμφανίζει ποικίλες δυσκολίες σε αρκετούς τομείς. Συνεπώς τα κοινωνικά ζητήματα είναι πολλά και επιδρούν αρνητικά στην ψυχολογία του ατόμου και κυρίως του νέου που πάντα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά. Το συνεχές στρες, η πίεση του σχολείου, ο ταχύτατος τρόπος ζωής σε συνδυασμό με την αποξένωση των ανθρώπων οδηγούν σε παραβατικές  συμπεριφορές. Με αυτόν τον τρόπο ο νέος νιώθει πως βρίσκει μια “ασπίδα” έτσι ώστε να καλυφθεί από τον συνεχές πόλεμο που δέχεται από τα “πρέπει” της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα ποσοστά των χωρισμένων γονέων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες. Το γεγονός αυτό επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό τους νέους οι οποίοι προσπαθούν να νιώσουν οι ίδιοι καλύτερα ξεσπώντας στους γύρω τους. Έτσι επιχειρούν να καταλαγιάσουν τα φουρτουνιασμένα νερά της ψυχικής τους “θάλασσας”. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται επίσης και σε οικογένειες με περιστατικά κακοποίησης, είτε σωματικής είτε ψυχικής. Τέλος, οφείλουμε να καταστήσουμε γνωστό στην κοινή γνώμη πως η καθολική επίδραση των Μ.Μ.Ε στρέφει τα παιδιά σε τεράστιο βαθμό προς βίαιες πράξεις. Η συνεχής προβολή γεγονότων που έχουν ως περιεχόμενο τη βία, προς οικονομικό όφελος των μέσων λόγω προβολής, οδηγούν τους νέους στην τέλεση παρόμοιων πράξεων. Το γεγονός αυτό είναι απολύτως κατανοητό καθώς οι νέοι δεν έχουν πλήρως ανεπτυγμένη την κριτική σκέψη και έτσι αδυνατούν να επεξεργαστούν ορθά την πληροφορία που δέχονται.

          Είναι φανερό πως το φαινόμενο της βίας έχει πολλές και διαφορετικές ρίζες για αυτό και η αντιμετώπιση του αποτελεί έργο ακατόρθωτο στα μάτια πολλών. Εκτός όμως από την προέλευση της βίας, είναι κρίσιμο να εξεταστεί και η επίδραση που έχει στους νέους.

          Όντας παιδί είσαι ευάλωτος από παντού. Ταυτόχρονα είσαι και ευαίσθητος. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά του νέου στοχεύει η βία και επιδρά αρνητικά σε αυτόν. Το θύμα βίας εκτός από την βραχυπρόθεσμη  ψυχολογική συντριβή που νιώθει, είναι αποδεδειγμένο πως θα βιώσει και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες που σχετίζονται κυρίως με την ψυχική υγεία και παρουσιάζονται με την μορφή κατάθλιψης, διαταραχών ύπνου καθώς και με αυτοκτονικές τάσεις. Επιπλέον είναι δεδομένο πλέον πως υπάρχουν τεράστιες συνέπειες και στην μαθητική επίδοση. Εξαιτίας της συνεχούς αναπαραγόμενης βίας στα σχολεία, που αρκετές φορές πηγάζει και από την απόδοση του νέου, τα θύματα οδηγούνται στο να παρατήσουν το σχολείο ή έστω να το μισήσουν. Συνεπώς το άτομο νιώθει ανίκανο να ανταπεξέλθει (λανθασμένα) και έτσι υποχρεώνει τον εαυτό του να αντιδράσει κυρίως με την φυγή του. Τέλος, είναι απαραίτητο να γίνει αναφορά στο γεγονός πως ο μεγαλύτερος “νυν” θύτης, είναι το μεγαλύτερο “πρώην” θύμα. Αυτή η πρόταση είναι τόσο μικρή και όμως κρύβει τόσες μεγάλες αλήθειες. Ένα άτομο, και κυρίως ένας νέος, που έχει βιώσει βίαιες καταστάσεις στην ζωή του είναι απολύτως λογικό να τις εξωτερικεύσει το ίδιο στην πορεία της ζωής του, προκειμένου ίσως να πείσει τον εαυτό του πως είναι ισχυρός. Για αυτόν τον λόγο το φαινόμενο της βίας είναι ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν τελειώνει, ποτέ δεν κλείνει.

          Ο ασταθής χαρακτήρας του νέου σίγουρα δικαιολογεί πολλά φαινόμενα και ποικίλες συμπεριφορές. Ωστόσο ορισμένες φορές, που καταπατώνται τα όρια, το να θέτεις ως δικαιολογία το αθώο της ηλικίας ( καθόλου αθώο πλέον) είναι απολύτως λανθασμένο. Η βία είναι ένα φαινόμενο επίκαιρο και απαιτεί σωστή διαχείριση από ανώτερους θεσμούς όπως το σχολείο. Μόνο έτσι θα υπάρξει η ορθή καταπολέμηση και εξάλειψη του ζητήματος προκειμένου ο νέος να μην πλήττεται ποικιλοτρόπως.     

 

                                                                                                                    Βασίλης Ούτρας